Εικόνες και συνήθειες που σβήνουν...
(Γράφει ο Νίκος Δημ.
Νικολαΐδης)
Χρόνο με το χρόνο, όλο και λιγοστεύουν τα παλιά, γραφικά
σπιτάκια με τα κεραμίδια στις σκεπές και τους κήπους στις αυλές τους, που
κάποτε αποτελούσαν ένα από τα «σήματα-κατατεθέντα» του Αιγάλεω, αλλά και των
περισσότερων απ’ τις Αθηναϊκές γειτονιές.
Η ιστορία που κουβαλούσαν αυτά τα πανέμορφα κτίσματα είχε
βαθιά τις ρίζες της στις πρώτες, βιαστικές και αρκετά πρόχειρες οικίες τις
οποίες είχε αναγκασθεί να κατασκευάσει άρον-άρον το ελληνικό κράτος μετά τη
συνθήκη της Λωζάνης (1923), που έθετε και επίσημα τέλος στο Μικρασιατικό
πόλεμο.
Η αναγκαστική μετακίνηση τόσων εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων
που έφταναν κατά κύματα από την απέναντι πλευρά του Αιγαίου μετά την απόφαση
ανταλλαγής πληθυσμών, οδήγησε την ελληνική κυβέρνηση σε σπασμωδικές λύσεις,
καθώς το κρίσιμο ζητούμενο δεν ήταν αρχικά η στέγαση, αλλά η ίδια η επιβίωση
των λιμοκτονούντων προσφύγων.
